ياد باد آن کـه نـهانـت نـظري با ما بود
رقـم مـهر تو بر چـهره ما پيدا بود
ياد باد آن که چو چشمت به عتابم مي‌کشت
مـعـجز عيسويت در لـب شـکرخا بود
ياد باد آن که صبوحي زده در مجلس انـس
جز مـن و يار نـبوديم و خدا با ما بود
ياد باد آن که رخت شمع طرب مي‌افروخـت
وين دل سوخـتـه پروانـه ناپروا بود
ياد باد آن که در آن بزمگـه خـلـق و ادب
آن کـه او خنده مستانه زدي صـهـبا بود
ياد باد آن کـه چو ياقوت قدح خـنده زدي
در ميان مـن و لـعـل تو حـکايت‌ها بود
ياد باد آن که نگارم چو کـمر بربـسـتي
در رکابـش مـه نو پيک جـهان پيما بود
ياد باد آن که خرابات نشين بودم و مسـت
وآنچه در مسجدم امروز کم است آن جا بود
ياد باد آن که به اصلاح شما مي‌شد راست
نـظـم هر گوهر ناسفته که حافـظ را بود

ما شبي دست برآريم و دعايي بکـنيم
غـم هـجران تو را چاره ز جايي بکنيم
دل بيمار شد از دسـت رفيقان مددي
تا طبيبـش به سر آريم و دوايي بکـنيم
آن که بي جرم برنجيد و به تيغم زد و رفت
بازش آريد خدا را که صـفايي بـکـنيم
خشک شد بيخ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمايي بـکـنيم
مدد از خاطر رندان طلـب اي دل ور نـه
کار صعب است مبادا که خطايي بکـنيم
سايه طاير کـم حوصله کاري نـکـند
طـلـب از سايه ميمون همايي بکنيم
دلم از پرده بشد حافظ خوشگوي کجاست
تا بـه قول و غزلش ساز نوايي بکـنيم

شبي دست برآريم و دعايي بکـنيم
غـم هـجران تو را چاره ز جايي بکنيم
دل بيمار شد از دسـت رفيقان مددي
تا طبيبـش به سر آريم و دوايي بکـنيم
آن که بي جرم برنجيد و به تيغم زد و رفت
بازش آريد خدا را که صـفايي بـکـنيم
خشک شد بيخ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمايي بـکـنيم
مدد از خاطر رندان طلـب اي دل ور نـه
کار صعب است مبادا که خطايي بکـنيم
سايه طاير کـم حوصله کاري نـکـند
طـلـب از سايه ميمون همايي بکنيم
دلم از پرده بشد حافظ خوشگوي کجاست
تا بـه قول و غزلش ساز نوايي بکـنيم